Dreszer Juliusz Bronisław (1892–1937), działacz niepodległościowy i społeczny, adwokat. Syn Jana Augusta, adwokata, i Emilii z Ruschów. Urodził się 16 V w Grodzisku Mazowieckim. Kształcił się od r. 1901 w rosyjskim gimnazjum rządowym w Częstochowie, gdzie już w gimnazjum polskim bez praw rządowych rosyjskich uzyskał w r. 1910 maturę. Studia wyższe odbywał w warszawskiej Wyższej Szkole Handlowej im. Zielińskiego, którą ukończył w r. 1913, a następnie już w czasie zawieruchy wojennej w Uniwersytecie Warszawskim, którego wydział praw i nauk politycznych, mimo licznych trudności spowodowanych służbą wojskową w Legionach i w wojsku polskim, ukończył w r. 1921. Poświęcił się następnie zawodowi adwokackiemu, biorąc żywy udział w życiu adwokatury, dla której położył duże zasługi, zajmując kierownicze stanowiska w hierarchii organizacyjnej, będąc prezesem zarządu głównego Koła Adwokatów R. P. (tzw. Karp). Działalność niepodległościową rozpoczął jeszcze na ławie szkolnej w Organizacji Młodzieży Narodowej, w której był następnie członkiem wyższych stopni »Petu«, »Zetu« i »Kół Braterskich«. Niezależnie od tego od r. 1911 należał do Związku Walki Czynnej w Warszawie. Po wybuchu wojny światowej, która zastała go na praktyce handlowej w Lignicy na Śląsku, przezwyciężywszy przeszkody przedostał się do 1. pułku ułanów Legionów polskich, do którego wstąpił 5 XI 1914. Przebył wszystkie boje pułku i I Brygady od Uliny Małej, poprzez kampanię podhalańską, walki w Kieleckiem i Lubelskiem, wreszcie kampanie wołyńskie, dosługując się stopniowo rangi wachmistrza. Po przesileniu w I Brygadzie Legionów we wrześniu 1916 przeszedł do P. O. W. w Warszawie. Jednocześnie studiował na uniwersytecie i był jednym z przywódców ówczesnej akademickiej organizacji Młodzieży Narodowej, kierownikiem akcji strajkowej na wyższych uczelniach w Warszawie po uwięzieniu w lipcu 1917 r. Piłsudskiego. Po odzyskaniu niepodległości znalazł się jako jeden z pierwszych w organizującym się 11. pułku ułanów; był w nim najbliższym współpracownikiem twórcy pułku majora Zdzisława Jabłońskiego, z którym wyruszył na front pod Przemyśl i Lwów. Mianowany podporucznikiem, przez pewien czas pełnił służbę adiutanta w Generalnym Inspektoracie Jazdy przy gen. Kaweckim, by ze sztabem 4. brygady kawalerii znów wyruszyć na front. Na polu walki awansował na porucznika w 1. pułku szwoleżerów, którego był adiutantem, a następnie po krótkiej służbie w 3. p. szwol. już w r. 1920 został rotmistrzem i dowódcą szwadronu w ochotniczym 201. pułku szwoleżerów. Zyskał sobie opinię pierwszorzędnej wartości oficera i dowódcy frontowego, zdobywając liczne odznaczenia bojowe. Po wojnie przeszedł w grudniu r. 1921 do rezerwy, i poświęcił się całkowicie adwokaturze. Jednocześnie pracował w organizacjach kombatanckich, zwłaszcza w Związku Legionistów i w kole b. żołnierzy 1. pułku ułanów Leg. pol. Mimo absorbujących go bardzo zajęć zawodowych wiele czasu poświęcał pracom społecznym w Związku Strzeleckim oraz w Lidze Morskiej i Kolonialnej, której był nader czynnym członkiem Zarządu Głównego. Był wreszcie jednym z założycieli Związku Rezerwistów, w którego zarządzie głównym zasiadał przez szereg lat. Zmarł przedwcześnie po krótkiej, lecz ciężkiej chorobie 14 V 1937 w Warszawie; spoczywa tamże na cmentarzu wojskowym na Powązkach. Posiadał następujące odznaczenia: krzyż kawalerski virtuti militari, czterokrotnie krzyż walecznych, krzyż niepodległości i oficerski krzyż Polski odrodzonej.
Mat. biogr. w aktach Kapituły Virtuti Militari i Komitetu Krzyża Niepodległości. Liczne nekrologi w prasie codziennej i zawodowej. M. i. »Polska Zbrojna« nr 133 z 15 V 1937; »Morze« nr 6 z czerwca 1937, tu podobizna; »Skwał« nr 6 z czerwca 1937, wreszcie wspomnienie W. Budzyńskiego; »Jutro Pracy« nr 21 z 23 V 1937.
Stefan Pomarański